20-04-16 Aπό το 8ο Δημοτικό Σχολείο Πτολεμαΐδας

Φίλος

Αν θαρρείς, φίλε, πως όλες οι πόρτες για σένα είναι κλειστές

κάνεις λάθος.

Ξέρω πως το στόμα σου είναι πικρό και τα δάκρυά σου αλμυρά

γιατί βούτηξες  ν΄ αποχαιρετήσεις για πάντα τους δικούς σου,

μάνα, πατέρα,  αδέλφια, φίλους

κι αλίμονο, το ίδιο το παιδί σου,

στο βυθό του Αιγαίου.

Μάθε όμως πως ντρέπομαι και πονάω κι εγώ

γιατί το Αιγαίο είναι η θάλασσά μου.

Οι αμμουδιές της μέχρι τώρα αντηχούσαν από χαρούμενες φωνές.

Τα παιδιά  τα βράδια έπαιζαν ανέμελα στις ακρογιαλιές της.

Κι ο ψαράς άπλωνε τα δίχτυα του κάτω από το ασημένιο φεγγάρι.

Όμως το Αιγαίο τώρα έγινε τάφος αθώων ψυχών.

Ξέρω ακόμα πως  η νοσταλγία σε φέρνει στο σπίτι σου.

Στην αυλή καθώς η μάνα ζύμωνε το ψωμί

κι ο πατέρας τσάπιζε και πότιζε τα δέντρα

εσύ καθισμένος στην ποδιά της γιαγιάς

άκουγες νανουρίσματα και παραμύθια.

Τα δικά σου νανουρίσματα.

Τα δικά σου παραμύθια.

Κι ύστερα ο παππούς σ΄ έπαιρνε απ΄το χέρι

και πηγαίνατε στην εκκλησιά.

Δε με πειράζει που η δική σου εκκλησιά δε μοιάζει με τη δική μου.

Ούτε που ο Θεός σου δεν έχει το ίδιο όνομα με τον δικό μου

γιατί εγώ ξέρω πως είναι ο ίδιος,

είναι ο Θεός της Αγάπης

που δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να εμποδίσει το ανθρώπινο ποτάμι να κυλήσει

ως τα πέρατα της γης.

Γιατί η γη δεν ανήκει στους λίγους, ανήκει σε όλους,

ανήκει σε μένα και σε σένα.

Γι΄ αυτό, μη θαρρείς, φίλε, πως όλες οι πόρτες είναι για σένα κλειστές ούτε πως μου είσαι ξένος.

Φίλος μου είσαι, φίλε, και φίλο να με λες.